Rozdział 7. Dlaczego najpierw pokuta i upamiętanie?
Jan Chrzciciel był tym prorokiem w Izraelu, który przygotował Żydów na pojawienie się Mesjasza. Kiedy Jezus przyszedł do Jana Chrzciciela, został przez Jana ochrzczony, aby wypełniła się wszelka Boża sprawiedliwość. Tym samym Jezus potwierdził, że Jan był posłany przez Boga i jego przesłanie jest prawdą. Potwierdził, że jest Synem Bożym, Królem Izraela i Zbawicielem świata. Zarówno Jan Chrzciciel, jak i później Jezus, kiedy rozpoczął swoją misję, nawoływali ludzi do pokuty i do upamiętania.
W tych dniach przyszedł Jan Chrzciciel, głosząc na pustyni judzkiej: Pokutujcie, bo przybliżyło się królestwo niebieskie. (Ewangelia Mateusza 3:1-2)
Lecz potem, gdy Jan został wtrącony do więzienia, Jezus przyszedł do Galilei, głosząc ewangelię królestwa Bożego; I mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie ewangelii. (Ewangelia Marka 1:14-15)
Słowo „ewangelia” to inaczej dobra nowina, czyli dobra nowina o Bożym Królestwie, którą Jezus głosił przede wszystkim Żydom, a potem za sprawą apostołów i uczniów była posłana do ludzi wszystkich narodów i języków. Pomimo że ewangelia jest dobrą nowiną, ponieważ daje każdemu człowiekowi szansę na życie po śmierci w Bożym Królestwie i uniknięcie kary drugiej śmierci i jeziora ognistego, to jednak stawia przed każdym ogromne wymagania.
W niniejszym opracowaniu chciałbym nieco ominąć typowy religijny czy liturgiczny język, aby wyjaśnić, czym jest pokuta. Grzech ma zawsze bezpośredni związek z przekraczaniem Bożego prawa i objawia się nieposłuszeństwem wobec Bożych przykazań. W przypadku ludzkości genezą grzechu jest nieposłuszeństwo pierwszych ludzi – Adama i Ewy. Bóg przykazał pierwszym ludziom, że nie mogą spożywać owoców z drzewa poznania dobra i zła, ponieważ na pewno umrą (Księga Rodzaju 2:17). Bóg nie tylko dał przykazanie, ale także wyjaśnił, co będzie konsekwencją nieposłuszeństwa wobec Jego przykazania. Potem przyszedł szatan i swoją bardzo zakłamaną i przebiegłą mową przekonał Ewę i Adama do nieposłuszeństwa i złamania Bożego przykazania. Przebiegłość szatana polegała na manipulacji umysłów Adama i Ewy poprzez wprowadzenie wątpliwości wobec Bożego nakazu. Szatan jest mistrzem programowania ludzkich umysłów, a zasianie wątpliwości jest furtką do zmiany zdania: „Czy Bóg rzeczywiście powiedział: Nie wolno wam jeść ze wszystkich drzew tego ogrodu?” (Księga Rodzaju 3:1). Dzisiejszy świat jest wypełniony po brzegi wszelkimi manipulacjami we wszystkich sferach życia. Pierwsza manipulacja szatana sprowadziła na rodzaj ludzki śmierć. Bóg nie porzucił ludzkości i od początku nieustannie ją ratuje na różne sposoby, ale algorytm grzechu pozostał. Bóg daje przykazania, a człowiek za namową złego jest wobec nich nieposłuszny i lekceważy je. Ten algorytm pojawił się już u jednego z dzieci Adama i Ewy. Kain zabił Abla, pomimo że Bóg dał mu przykazanie, aby się na niego nie gniewał. Pełne zazdrości i gniewu serce Kaina stało się nieposłuszne wobec Bożej nauki (Księga Rodzaju 4:6–8). Kain i jego potomkowie nie reprezentowali linii ludzi szukających Boga i wypełniających Jego przykazania. Tę linię ludzi posłusznych Bogu reprezentował Abel, jednak został zabity, a lukę linii oddanych Bogu ludzi wypełnił Set, który urodził się Ewie i Adamowi. W tej linii są wszyscy Boży ludzie opisani w Piśmie Świętym. W tej linii jest patriarcha Abraham, król Dawid i jego potomek Jezus Chrystus (Ewangelia Mateusza 1:1).
Człowiek pokutujący i skłonny do upamiętania to taki, który wraca do genezy i definicji grzechu i rozpoczyna walkę z tym złem. Izrael w historii świata był jedynym narodem, któremu Bóg się objawił i przekazał swoje przykazania, aby je strzegł i wypełniał. To na Izraelu Bóg pokazał swoją świętość, dobroć i łaskę, ale również gniew i Sąd w przypadku nieposłuszeństwa. Człowiek pokutujący to taki, który musi odczuć pragnienie, aby całe swoje życie poddać Bogu, Jego woli, przykazaniom i nauce. Człowiek sam z siebie nie może wygenerować posłuszeństwa i dobroci. Może to zrobić tylko dzięki Bożej mocy, jeśli całym sercem tego zapragnie i podda się Bogu. Większość ludzi tego nie zrobiła, chociaż próbują nadrabiać jakąś formą religijnych uczynków, które i tak nie mają sensu. Dlatego do kościołów chodzi tak wiele martwych duchowo osób, które nie mają radości, nadziei i życia.
Człowiek pokutujący to taki, który chce wejść na drogę szukania Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości. Będzie pragnął całym sercem wypełniać Boże nakazy i Jego naukę. Człowiek, który pragnie żyć swoim życiem i przy okazji wypełnić jakieś religijne obowiązki, nie jest w stanie pojąć istoty pokuty. Każdy kto nie jest zainteresowany szukaniem Królestwa Bożego, rozpoczęciem walki o wiarę w celu niszczenia dzieł szatana, nie ma możliwości poznania prawdy, która może uwolnić człowieka z sideł śmierci.
Początek | << Rozdział 6 | Rozdział 8 >>