Rozdział 5. Przesłanie proroka Izajasza
Prorok Izajasz jest uważany za jednego z najważniejszych proroków Starego Testamentu. Żył ponad 700 lat przed Jezusem. Wiele fragmentów Księgi Izajasza dotyczy proroctw związanych z pojawieniem się Mesjasza i Jego późniejszej władzy i panowaniem nad wszystkimi ludźmi. Panowanie Mesjasza będzie wieczne. Izajasz podaje Imiona, które charakteryzują Jego Osobę.
9.5 Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju.
9.6 Potężna będzie władza i pokój bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie, gdyż utrwali ją i oprze na prawie i sprawiedliwości, odtąd aż na wieki. Dokona tego żarliwość Pana Zastępów. (Księga Izajasza 9:5-6)
Gorliwość Boga sprawi, że sam Bóg Mocny narodzi się w ludzkiej postaci. Ten narodzony Bóg będzie również Ojcem wieczności. Jednak gdyby Bóg nie miał złożonej natury, to gdyby stał się ludzkim dzieckiem, straciłby kontrolę nad wszelkim istnieniem i życiem, dopóki nie zacząłby odróżniać dobra od zła. To potwierdza istotę Boga Ojca nieustannie panującego oraz zrodzenie Syna, który jest w Ojcu, jako Mesjasza, który jest Bogiem. W tej kwestii nadal pozostajemy w Pismach hebrajskich i daleko jeszcze do Nowego Testamentu. Taką sytuację Ojca i Syna potwierdza psalmista.
2.6 Ja ustanowiłem króla mego na Syjonie, Świętej górze mojej.
2.7 Ogłoszę zarządzenie Pana: Rzekł do mnie: Synem moim jesteś, dziś cię zrodziłem.
2.8 Proś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce świata w posiadanie.
2.9 Rozgromisz je berłem żelaznym, roztłuczesz jak naczynie gliniane.
2.10 Bądźcie więc teraz rozsądni, królowie, przyjmijcie przestrogę, sędziowie ziemi!
2.11 Służcie Panu z bojaźnią i weselcie się, z drżeniem złóżcie mu hołd,
2.12 Aby się nie rozgniewał i abyście nie zgubili drogi, bo łatwo płonie gniewem. Szczęśliwi wszyscy, którzy mu ufają! (Księga Psalmów 2:6-12)
Bóg, który jest Synem w Ojcu, opisuje Stary Testament, dlatego już w tym miejscu należy podkreślić, że Pisma Nowego Testamentu nie zaprzeczają Pismom hebrajskim, lecz je dokładnie wypełniają. Izajasz również nie pomija trzeciej Osoby trójjedynej natury Boga — Ducha Świętego. W niektórych błędnych koncepcjach religijnych podpierających się Pismem Świętym, Ducha Świętego traktuje się nie jako Osobę, lecz jako czynną moc Boga. Jest to bardzo zły kierunek myślenia. Gdyby Duch Święty był wyłącznie mocą Boga, a nie Osobą, to nie można by było Go zasmucić. Izajasz objawia nam trójjedyną naturę Boga. Cały kontekst proroctwa Izajasza opisuje Słowa Boga skierowane do Żydów i w jednym zdaniu przedstawia siebie w trójjedynej naturze: „A teraz Pan BÓG posłał Mnie i Jego Duch.”
Lecz oni byli przekorni i zasmucili Ducha Jego Świętego; wtedy przemienił się w ich nieprzyjaciela, sam przeciwko nim walczył. (Księga Izajasza 63:10)
Zbliżcie się do Mnie i słuchajcie tego! Od samego początku nie mówiłem w skrytości, odkąd się to dzieje, Ja tam jestem! A teraz Wszechmogący, mój Pan, posłał Mnie i Jego Duch. (Księga Izajasza 48:16)
W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że Jezus swoją misję rozpoczyna od zapisów proroka Izajasza (Izajasza 61:1–2). Dzieje się to w Jego rodzinnej wiosce, w Nazarecie. Po przeczytaniu tego fragmentu Jezus stwierdza, że to właśnie tego dnia wypełniło się to proroctwo. Niestety tego dnia mieszkańcy udowodnili, że są źle nastawieni do Jezusa, pomimo iż słyszeli, że przez Niego dokonało się wiele cudów w innych miejscowościach. Byli gotowi, aby zrzucić Go z góry.
4.16 I przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sabatu do synagogi, i powstał, aby czytać.
4.17 I podano mu księgę proroka Izajasza, a otworzywszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane:
4.18 Duch Pański nade Mną, przeto namaścił Mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę, posłał Mnie, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność,
4.19 Abym zwiastował miłościwy rok Pana.
4.20 I zamknąwszy księgę, oddał ją słudze i usiadł. A oczy wszystkich w synagodze były w Niego wpatrzone.
4.21 Zaczął tedy mówić do nich: Dziś wypełniło się to Pismo w uszach waszych.
4.22 I wszyscy przyświadczali mu, i dziwili się słowom łaski, które wychodziły z ust Jego, i mówili: Czyż ten nie jest synem Józefa? (Ewangelia Łukasza 4:16-22)
Jednak największa duchowa bitwa toczy się o 53. rozdział Księgi Izajasza. Judaizm rabiniczny nie widzi bezpośredniego związku tego rozdziału z Jezusem, choć wszystkie cztery ewangelie potwierdzają każdy werset proroctwa Izajasza. Pamiętajmy, że ewangelie to nie tylko natchnione Słowo, ale również zapis historycznych faktów. Niezwykłe jest to, że większość Żydów nie zna tego rozdziału ze względu na bardzo słabą znajomość Tanachu, czyli Pism hebrajskich. Ten cały rozdział otwiera przed nami tajemnicę niezbędną do zrozumienia ewangelii. Ojciec posyła Syna, aby został ukarany za ludzkie grzechy. Syn z własnej woli oddaje siebie, aby być uderzonym przez Ojca i zgładzonym za winy wszystkich ludzi. W Prawie Izraela, zapisanym w Torze, ludzkie grzechy mogły być odpuszczone wyłącznie poprzez przelanie krwi zwierząt w rozbudowanym systemie ofiar według Prawa Mojżesza. W to miejsce Ojciec ustanawia swojego jedynego Syna jako jedyną i niepowtarzalną ofiarę przebłagalną za grzechy. Męczeńska śmierć Syna i udręka Jego duszy ma przynieść zwycięstwo nad śmiercią i dziełami szatana.
53.1 Kto uwierzył wieści naszej, a ramię Pana komu się objawiło?
53.2 Wyrósł bowiem przed nim jako latorośl i jako korzeń z suchej ziemi. Nie miał postawy ani urody, które by pociągały nasze oczy, i nie był to wygląd, który by nam się mógł podobać.
53.3 Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, Mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na Niego.
53.4 Lecz On nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony.
53.5 Lecz On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a Jego ranami jesteśmy uleczeni.
53.6 Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan Jego dotknął karą za winę nas wszystkich.
53.7 Znęcano się nad Nim, lecz On znosił to w pokorze i nie otworzył swoich ust, jak jagnię na rzeź prowadzone i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust.
53.8 Z więzienia i sądu zabrano go, a któż o Jego losie pomyślał? Wyrwano go bowiem z krainy żyjących, za występek mojego ludu śmiertelnie został zraniony.
53.9 I wyznaczono mu grób wśród bezbożnych i wśród złoczyńców jego mogiłę, chociaż bezprawia nie popełnił ani nie było fałszu na jego ustach.
53.10 Ale to Panu upodobało się utrapić Go cierpieniem. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez Niego wola Pana się spełni.
53.11 Za mękę swojej duszy ujrzy światło i jego poznaniem się nasyci. Sprawiedliwy mój Sługa wielu usprawiedliwi i sam ich winy poniesie.
53.12 Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców był zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami. (Księga Izajasza 53)