Rozdział 17. Biblijny Izrael i Kościół
Poruszanie tematyki Żydów i Izraela w dzisiejszych czasach jest szczególnie trudne. Jest to jeden z tych kluczowych tematów, w których należy dążyć do właściwego poznania i zrozumienia. Niewątpliwie wiele osób zastanawia się, dlaczego Bóg wybrał naród Izraela, aby na nim okazać swoją świętość, moc, potęgę i całą drogę zbawienia.
7.6 Gdyż ty jesteś świętym ludem Pana, Boga twego. Ciebie wybrał Pan, Bóg twój, spośród wszystkich ludów na ziemi, abyś był jego wyłączną własnością.
7.7 Nie dlatego, że jesteście liczniejsi niż wszystkie inne ludy, przylgnął Pan do was i was wybrał, gdyż jesteście najmniej liczni ze wszystkich ludów.
7.8 Lecz z miłości swej ku wam i dlatego że dochowuje przysięgi, którą złożył waszym ojcom, wyprowadził was Pan możną ręką i wybawił cię z domu niewoli, z ręki faraona, króla egipskiego.
7.9 A tak wiedz, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, który do tysiącznego pokolenia dochowuje przymierza i okazuje łaskę tym, którzy go miłują i strzegą jego przykazań.
7.10 Lecz sam odpłaca tym, którzy go nienawidzą, aby ich wytracić. Nie zwleka, ale odpłaca temu samemu, kto go nienawidzi.
7.11 Przestrzegaj więc przykazań, ustaw i praw, które Ja ci dzisiaj nakazuję spełniać. (5 Księga Mojżeszowa 7:6-11)
Bóg wybrał Izrael, ponieważ ich pokochał i dlatego, że postanowił dochować wszystkich obietnic, które oznajmił ich przodkom. Począwszy od Adama i Ewy poprzez Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg otworzył drogę do Mesjasza. To właśnie dokładnie w tej linii przodków Izraela jest Jezus. Jest to linia Abrahama oraz króla Dawida.
Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego. (Ewangelia Mateusza 1:1)
Wszystkie fragmenty Starego Testamentu, które wskazują na Mesjasza, idealnie pasują do Pana Jezusa. Sam Jezus wskazał, że Jego ewangelia i cała misja jest w pierwszej kolejności skierowana do Izraela. Jezus nie odrzuca żadnego człowieka, który do Niego przychodzi, jednak najpierw musiał wypełnić wszystko, co o Nim zostało napisane w Pismach.
15.21 I wyszedłszy stamtąd, udał się Jezus w okolice Tyru i Sydonu.
15.22 I oto niewiasta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała, mówiąc: Zmiłuj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Córka moja jest okrutnie dręczona przez demona.
15.23 On zaś nie odpowiedział jej ani słowa. I przystąpiwszy uczniowie jego, prosili go, mówiąc: Odpraw ją, gdyż woła za nami.
15.24 A On, odpowiadając, rzekł: Jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela.
15.25 Lecz ona przyszła, złożyła mu pokłon i rzekła: Panie, pomóż mi!
15.26 A On, odpowiadając, rzekł: Niedobrze jest brać chleb dzieci i rzucać szczeniętom.
15.27 Ona zaś rzekła: Tak, Panie, ale i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu panów ich.
15.28 Wtedy Jezus, odpowiadając, rzekł do niej: Niewiasto, wielka jest wiara twoja; niechaj ci się stanie, jak chcesz. I uleczona została jej córka od tej godziny. (Ewangelia Mateusza 15:21-28)
Skoro Pan Jezus przyszedł tylko do owiec z domu Izraela, to co w takim razie z kościołem, który jest zupełnie nową duchową budowlą? W zasadzie już w tym miejscu ma swój początek wiele błędnych nauk i koncepcji. Pierwszą z nich i chyba najpoważniejszą jest tak zwana teologia zastąpienia. W skrócie ta błędna nauka zakłada, że skoro Zbawiciel założył kościół, a Izrael formalnie odrzucił Pana Jezusa jako Mesjasza, to obecnie kościół jest tym nowym narodem wybranym, a nie naród żydowski. To by oznaczało, że przymierze z Izraelem zostało zerwane, a wszystkie obietnice przeszły na kościół. Ta błędna nauka sieje ogromne duchowe zniszczenie. Ostatecznie, po wielu wiekach i moim zdaniem za sprawą ewangelików w naszych czasach, nawet kościół katolicki uznał tę naukę za błędną. Niestety zły owoc w postaci antysemityzmu pozostał i jest nieustannie rozpowszechniany wśród wielu chrześcijan.
Stanowisko biblijne jest niezmienne, niepodważalne i stanowi, że Izrael jest nadal narodem wybranym. Jednak o jaki Izrael tutaj chodzi, ponieważ biorąc pod uwagę współczesne Państwo Izrael, wiele osób słusznie stwierdzi, że to państwo ma niewiele wspólnego z Bogiem. I tak faktycznie jest, że większość Izraelczyków to ludzie niereligijni, choć samo państwo ma formalnie swoje umocowanie w religijnej tradycji i nie można oddzielić Izraela od jego biblijnej przeszłości. Niestety postępująca sekularyzacja w społeczeństwie sprawia, że tylko nieliczny procent to przedstawiciele ugrupowań religijnych. Z punktu widzenia zapisów biblijnych oraz historii bez wątpienia powstanie Państwa Izrael po drugiej wojnie światowej z wielowiekowego niebytu jest wielkim biblijnym znakiem nie tylko dla Żydów, ale również dla chrześcijan. Ujmując w wielkim skrócie biblijne proroctwa, zakładają zgromadzenie plemion Izraela i ich nawrócenie do Pana Jezusa w czasach końca. Ten proces gromadzenia Żydów na Ziemi Świętej rozpoczął się po drugiej wojnie światowej. Oczywiście tylko sam Bóg wie, kto dokładnie należy do potomków biblijnych plemion Izraela. Niezależnie od tego procesu widzimy ogromne Boże dzieło nawracania się Żydów do Pana Jezusa. Ci Żydzi tworzą Jego kościół. Nie są to kościoły w sensie nazwy, bo zwykle nazywamy je wspólnotami mesjańskimi, ale w sensie duchowym są Jego kościołem. W kulturze europejskiej/anglojęzycznej imię Jezus jest transliteracją greckiego zapisu Ἰησοῦς (Iēsous). W języku hebrajskim imię Zbawiciela to Jeszua, które ma ogromne znaczenie. Jeszua (ישוע – Yeshua) oznacza: JHWH (BÓG) jest zbawieniem / JHWH (BÓG) zbawia.
W tej sytuacji pojawia się pytanie: czym właściwie jest kościół Jezusa? Tutaj mamy do rozwiązania pewną kwestię językową, ponieważ w Biblii słowo „kościół” nie jest precyzyjnym tłumaczeniem z oryginału greckiego Nowego Testamentu. W oryginale greckim słowo kościół to ekklēsía, które oznacza zgromadzenie lub wspólnotę ludzi. To słowo nie oznacza budynku kościelnego. Problem z precyzyjnością tłumaczenia wynika stąd, że tłumacze biblijni podążali za żywym językiem i tradycją, a nie za pierwotnym greckim znaczeniem, czyli brali pod uwagę bieżący język, a nie etymologię. Polskie słowo „kościół” prawdopodobnie pochodzi od czeskiego kostel, które natomiast pochodzi od łacińskiego castellum, oznaczającego zamek, fortyfikację lub warowny gród, gdyż na ziemiach słowiańskich chrześcijaństwo miało bezpośredni związek z fortyfikacjami. Dlatego w takim kontekście słowo „kościół” będzie miało już powiązania z architekturą.
Jeśli kościół to zgromadzenie ludzi, a nie budynek, to w którym momencie i w jaki sposób Jezus ustanawia takie zgromadzenie? Większość odpowiedzi prowadzi do apostoła Piotra i do słów Jezusa, który powiedział, że na Piotrze zbuduje swój kościół. Jednak ten fragment ewangelii również wymaga doprecyzowania.
16.13 A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał uczniów swoich, mówiąc: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?
16.14 A oni rzekli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków.
16.15 On im mówi: A wy za kogo Mnie uważacie?
16.16 A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.
16.17 A Jezus odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.
16.18 A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go.
16.19 I dam ci klucze Królestwa Niebios; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie.
16.20 Wtedy przykazał uczniom swoim, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem. (Ewangelia Mateusza 16:13-20)
W dość powszechnym myśleniu przyjmuje się, że kościół, czyli zgromadzenie Jezusa, jest zbudowane na Piotrze. Stąd prawdopodobnie rozpoczęły się w chrześcijaństwie kulty świętych, w tym i Piotra. Jednak skoro już tyle czasu poświęciliśmy biblijnym analizom, to raczej bez żadnej wątpliwości powinniśmy stwierdzić, że źródłem życia jest Bóg. Czy zatem źródłem życia zgromadzenia Jezusa jest człowiek pod postacią świętego Piotra? Oczywiście, że nie. Stąd potrzeba głębszej biblijnej analizy. Rozmowa Piotra z Jezusem była oparta na tym, że sam Bóg objawił w sercu Piotra to, że Jezus jest Synem Boga, Mesjaszem Izraela i Zbawicielem ludzi. Jeśli człowiek dokonuje takiego wyznania i jest to zgodne z wiarą jego serca, to takie wyznanie zostaje umieszczone na opoce i na skale, a tą skałą jest sam Jezus. To jest prawdziwy sens tego fragmentu ewangelii. Człowiek nie może stać się częścią zgromadzenia Jezusa, jeśli w swoim sercu w Niego nie uwierzy. Bez wiary nie można również dokonać prawdziwego wyznania, a wyznanie Piotra było prawdziwe. W przytoczonym fragmencie w wersecie osiemnastym greckie słowo Πέτρος (Petros) / Piotr oznacza skałę, czyli coś bardzo stałego i nienaruszalnego. To prawdziwe wyznanie wiary jest budowlą na opoce. Dalej Jezus mówi: „…i na tej opoce zbuduję Kościół mój…”, a słowo „opoka” to πέτρα (petra), które oznacza również skałę. Nie Piotr jest skałą kościoła, lecz Jezus. Zgromadzenie Jezusa jest zbudowane z wyznania wiary w to, że Jezus jest Chrystusem. Jeśli ktoś ma wątpliwości, że to właśnie Jezus, a nie Piotr, jest tą Skałą kościoła, to warto zapoznać się z innymi fragmentami Pisma.
6.46 Dlaczego mówicie do mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówię?
6.47 Pokażę wam, do kogo jest podobny każdy, kto przychodzi do Mnie i słucha Słów Moich, i czyni je.
6.48 Podobny jest do człowieka budującego dom, który kopał i dokopał się głęboko, i założył fundament na skale (petra). A gdy przyszła powódź, uderzyły wody o ów dom, ale nie mogły go poruszyć, bo był dobrze zbudowany.
6.49 Kto zaś słucha, a nie czyni, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu, i uderzyły weń wody, i wnet runął, a upadek domu owego był zupełny. (Ewangelia Łukasza 6:46-49)
Jak napisano: Oto kładę na Syjonie Kamień obrazy i skałę (petra) zgorszenia a kto w Niego uwierzy, nie będzie zawstydzony. (List do Rzymian 9:33)
Do kościoła, czyli do prawdziwego zgromadzenia Jezusa, należą Żydzi i poganie, z tą różnicą, że Żydzi należą do tego zgromadzenia w sposób naturalny, a poganie, czyli wierzący z narodów, zostali dołączeni do społeczności żydowskiej. Musimy pamiętać, że cały pierwszy biblijny kościół apostolski składał się wyłącznie z Żydów. Plan zbawienia również wywodzi się od Żydów (Ewangelia Jana 4:22) i to oni są prawdziwym drzewem oliwnym, a narody są jedynie przez wiarę wszczepione w to drzewo (List do Rzymian 11:24). Na tym polega głębia i tajemnica jedności kościoła Żydów i pogan.
Apostoł Paweł w swoim Liście do Rzymian odsłania wierzącym tajemnicę dotyczącą zbawienia dwunastu plemion biblijnego Izraela. Między innymi na podstawie tego fragmentu wiemy, że kościół Jezusa nie zastąpił biblijnego Izraela. Niewiara Izraela w Mesjasza była związana z planem zbawienia dla pogan. Pewnego dnia, kiedy zakończy się era kościoła, wtedy rozpocznie się czas, w którym resztka Izraela doświadczy duchowego przebudzenia. W tym czasie Wielkiego Ucisku plemiona Izraela nawrócą się do Pana Jezusa i zobaczą Tego, którego przebodli (Księga Zachariasza 12:10).
11.25 A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą,
11.26 I w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.
1.27 A to będzie przymierze moje z nimi, gdy zgładzę grzechy ich.
11.28 Co do ewangelii, są oni nieprzyjaciółmi Bożymi dla waszego dobra, lecz co do wybrania, są umiłowanymi ze względu na praojców.
11.29 Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże. (List do Rzymian 11:25-29)